باید با یک وکیل خانواده واجد شرایط صحبت کنید تا درباره شرایط خاص شما نظر کارشناسی دریافت کنید. برای صحبت با ما، لطفاً با شماره 647-551-BANI (2264) تماس بگیرید یا به آدرس info@banilaw.ca.
حقوق خانواده تعاونی یک فرآیند حل اختلاف جایگزین است که در آن شما و همسرتان با کمک وکلای خانواده تعاونی خودتان برای حل مسائل خارج از دادگاه همکاری می‌کنید. وکلای تعاونی شما، گاهی همراه با سایر متخصصان تعاونی (متخصصان مالی، مددکاران اجتماعی، مددکاران مراقبت از کودک و غیره)، برای رسیدن به راه‌حلی برای مسائل پرونده شما با یکدیگر همکاری می‌کنند. حقوق خانواده تعاونی کاملاً اختیاری است. هنگامی که موافقت می‌کنید در فرآیند تعاونی شرکت کنید، وکیل شما به صورت کتبی موافقت می‌کند که در صورت رسیدن به بن‌بست، وکیل تعاونی شما پرونده شما را در دادگاه پیگیری نخواهد کرد. هدف نهایی حل تمام مسائل از طریق یک توافق‌نامه نهایی جدایی است.
میانجیگری روشی غیررسمی برای حل‌وفصل اختلاف جایگزین است که در اختیار طرف‌هایی قرار می‌گیرد که در حال گذراندن طلاق یا جدایی هستند. این فرایندی اختیاری است که در آن زوج‌ها از کمک یک شخص ثالث بی‌طرفِ آگاه و واجد صلاحیت برای کمک به حل مسائل ناشی از جدایی خود بهره می‌گیرند. این فرایندی اختیاری است. وکیل شما می‌تواند بهتر شما را راهنمایی کند که آیا میانجیگری فرایند مناسب برای شما و همسرتان است یا خیر. طرف‌ها می‌توانند انتخاب کنند که با وکیل خود یا به‌تنهایی در میانجیگری شرکت کنند. از آنجا که میانجی نمی‌تواند مشاوره حقوقی مستقل به طرف‌ها ارائه دهد، مهم است که پیش از پذیرش شرایط توافق حاصل‌شده از طریق فرایند میانجیگری با وکیل مشورت کنید.
تفاهم‌نامه (MOU) سندی است که توسط میانجی تهیه می‌شود تا ترتیباتی را که طرفین در جریان فرایند میانجیگری به آن دست یافته‌اند، ثبت کند. این سند با تعیین شرایط و ضوابط توافق‌شده جدایی، به بیان مقاصد طرفین می‌پردازد. توجه به این نکته ضروری است که تفاهم‌نامه قابل اجرا نیست و سند الزام‌آور قانونی به شمار نمی‌رود. برای الزام‌آور ساختن شرایط تفاهم‌نامه، باید توافق‌نامه جدایی توسط وکیل خانواده باتجربه تنظیم و به امضای هر دو طرف برسد.
میانجیگری-داوری (که معمولاً «میانجیگری/داوری» یا Med/Arb نامیده می‌شود) شکل دیگری از حل‌وفصل اختلافات جایگزین است. طرفین ابتدا تلاش می‌کنند موضوع خود را از طریق میانجیگری حل کنند. در صورتی که میانجیگری ناموفق باشد، طرفین به داوری روی می‌آورند که در آن یک شخص ثالث بی‌طرف درباره موضوعات تصمیم می‌گیرد و رأیی صادر می‌کند که برای طرفین لازم‌الاجراست و دادگاه می‌تواند آن را اجرا کند. این شکل از حل‌وفصل اختلافات جایگزین، طرفین را ترغیب می‌کند که با این درک که در صورت شکست در میانجیگری، تصمیم‌گیری به یک شخص ثالث بی‌طرف واگذار می‌شود، موضوعات را در مرحله میانجیگری حل کنند.
توافق‌نامه جدایی سندی الزام‌آور از نظر قانونی است که زوج‌های جدا شده آن را امضا می‌کنند و تمام مسائل ناشی از فروپاشی ازدواج یا رابطه‌شان را حل و فصل می‌کند. این مسائل می‌تواند شامل حمایت از فرزند و همسر، تقسیم اموال و تعیین ترتیبات زندگی فرزندان باشد. توافق‌نامه‌های جدایی را می‌توان میان طرفین و وکلای آن‌ها و بدون نیاز به مراجعه به دادگاه مذاکره کرد؛ با این حال، این توافق‌نامه‌ها ازدواج شما را از نظر قانونی پایان نمی‌دهند. تنها راه پایان قانونی ازدواج، گرفتن طلاق است. برای اطمینان از قابلیت اجرای توافق‌نامه جدایی، سند باید به صورت کتبی باشد، توسط طرفین امضا شود و شاهد داشته باشد.
پرونده شما نیازی به طرح در دادگاه ندارد، مگر آنکه یکی از طرفین پیش‌تر اقدام قانونی را آغاز کرده و اسناد دادگاه به شما ابلاغ شده باشد. اگر شما و همسرتان بتوانید مسائل خود را از طریق توافق‌نامه جدایی حل کنید، تنها برای دریافت طلاق ملزم به آغاز فرایند دادگاهی خواهید بود. تا زمانی که شما و همسرتان در بن‌بست نباشید و نتوانید مسائل را از طریق مذاکره یا روش‌های دیگر مانند میانجیگری و داوری حل کنید، نیازی به مداخله دادگاه ندارید.
هیچ دو پرونده‌ای یکسان نیستند. همین امر ارزیابی هزینه‌های حقوقی شما را برای وکیل بسیار دشوار می‌کند. اگر پرونده شما در دادگاه مطرح باشد، معمولاً باید انتظار هزینه‌های بالاتری داشته باشید. علاوه بر این، رفتار طرفین در جریان مذاکرات می‌تواند نقش بسزایی در انباشت هزینه‌های حقوقی داشته باشد. نبردهای خود را با دقت انتخاب کنید.